Over mij

Mijn foto
Woonachtig in het mooie multiculturele Rotterdam. Getrouwd met de allerliefste en moeder van twee dochters van 17 en 13 jaar. Ik ben werkzaam in de thuiszorg in Rotterdam zuid. Verder houd ik me bezig met van alles waar je hier vast ook over lezen zal.

vrijdag 23 maart 2018

Want als kaf gaat de dag toch voorbij


Vroeger logeerde ik regelmatig bij mijn opa en oma, ze woonden in een gezellige jaren-30 woning in Amersfoort.
Ik heb er nog veel herinneringen aan en kan me de spulletjes in huis en de tuin met de voliére, kippen en kalkoenen nog goed herinneren.

Een aantal jaren later verhuisden ze naar een gelijkvloerse woning in een nieuwbouwwijk, minder gezellig maar het moest want oma was halfzijdig verlamd geraakt en aan een rolstoel gebonden.
De grote Statenvertaling met gouden sloten op het orgel was mee verhuisd en het bekende tikken van de staartklok ging ook in dit huis onverstoorbaar verder.
De klok is daarna, samen met hen nog heel wat keren van verzorgingshuis veranderd en tikt nu in de verpleeghuiskamer waar opa sinds een aantal dagen woont.

's Morgens verzorgde mn opa oma altijd zelf, nu ik soortgelijke mensen help weet ik dat dat een hele zware klus voor hem geweest moet zijn.
Als hij haar daarna naar de woonkamer bracht perstte hij sinaasappels uit en gingen we ontbijten.
Van het gebed aan tafel werd ik altijd weemoedig, ik kreeg er een brok van in m'n keel en ook een beetje heimwee naar huis.
Het kwam vast door de manier van zijn stemgebruik en de indrukwekkende zinnen waar ik niet vertrouwd mee was.
Zinnen als: 'En zie met een oog van ontferming op ons en de onzen neer' of  'Want als kaf gaat de dag toch voorbij'.

Dat moet voor hem nu inderdaad zo zijn, de dagen zullen als kaf voorbijgevlogen zijn.




Toen ik pas bij hem op bezoek ging en hem in zijn rolstoel achter het orgeltje aantrof herkende hij me even niet.
We dronken koffie en keken naar de in knoppen staande magnoliaboom op het gras buiten.
Soms was hij moeilijk te verstaan en haalde hij van alles en iedereen door elkaar.
Steeds een beetje meer verdwijnt de vertrouwde opa van vroeger.

Na het eten las ik een stukje voor uit de oude trouwbijbel en dankte opa.
Nog steeds hetzelfde gebed, zonder haperen en met dezelfde stem.
Nu klonken de zinnen tóch vertrouwd.

'Dag kind' zei hij bij het naar huis gaan, zoals hij dat altijd zegt bij het weggaan.
In gedachten herhaalde ik de zinnen uit het gebed:  'Zie met een oog van ontferming op hem neer en ja, het is zo, als kaf gaat de dag toch voorbij'.

6 opmerkingen:

  1. Ontroerend beschrijven van het ouder worden en minder worden cq 'verdwijnen'. Een proces dat ik nu ook met mijn vader beleef. Dank voor het reageren op mijn site.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach, ja...zo ervaar ik dat ook. Als ik eens naar mijn vader ga.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En ik wordt er weemoedig van als ik t lees..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Schrijf gauw nog een keer wat (alsjeblieft)

    BeantwoordenVerwijderen

Geen scherm maar papier.

Lezen, ik doe het eigenlijk nog steeds te weinig en daar wil ik verandering in brengen. Als ik een mooi boek heb lees ik het zo uit maar da...