donderdag 26 januari 2017

Vooral dankbaar

Het zit er bijna op, nog twee keer werken en dan is het voorbij.
Vorige week heb ik zelf m'n ontslag ingediend, mede door alle veranderingen nu het huis leger gaat raken.
Er zijn wekelijks verhuizingen, er vielen de afgelopen tijd heel wat tranen en er waren heel wat slapeloze nachten bij de bewoners.
Vorige week vertrok weer één van 'mijn' bewoners, 6 jaar lang heb ik voor hem mogen zorgen. Dat zorgen hield niet alleen in om hem klaar te maken voor de dag maar hem ook regelmatig moed in te spreken, hem te helpen bij zijn alcoholgebruik en dit later ook in beheer te nemen. We dronken voor zijn vertrek koffie en hij gaf aan het liefst een borrel te willen tegen de zenuwen.
'Nog één keer ben ik streng voor u' zei ik. En ik vroeg me af hoe de zorg hem daar in zijn nieuwe huis zou helpen.
Loslaten maar.
Het gaat u goed meneer!

We gingen weer over tot de orde van de dag, ik kamde het net gewassen haar van een van m'n bewoonsters en maakte een knotje. Ik vertelde met grote tegenzin dat ik er nog één week zou zijn.
Ze draaide zich om en keek verschrikt omhoog.
'Maar hoe moet dat nu?' Riep ze uit.
Ik probeerde haar te zeggen dat we, al is het nu niet, dan wel over een poosje afscheid van elkaar moeten nemen.
'Maar ik hoop elke morgen dat ú er bent zuster'. Ach...
We zijn ook zo vertrouwd met elkaar.
Ik ging even bij haar zitten en ze vertelde me dat ze weet dat de Heere altijd nog geleid heeft.
En dat ze zich daarna ook altijd weer verwonderen moet.
En dat ze dan ook gerust de toekomst in kon, voor hoe lang die ook nog duren zou.
Wat een mooi fijn mens, ik ga haar missen!

En ik, ik ben vooral dankbaar.
Dankbaar voor de mooie jaren die ik hier gekregen heb.
Veel geleerd, veel gezelligheid, mooie gesprekken, tranen gelachen met collega's bij de vele cursussen en een mooie stapel certificaten behaald.
En ook erg dankbaar dat ik ergens anders aan de slag kan, geen vast rooster maar op tijden die passen bij ons gezin.
DankUwel!