donderdag 10 november 2016

Morgen

'Vanmiddag delen we een heel moeilijk besluit mee'. Zo klonk het gisteren uit de mond van een van de bestuurders.
En of het moeilijk was! De deuren van het verpleeghuis gaan sluiten.
Dicht.
Over en uit.

'Een mokerslag'  zoals de man het juist verwoordde.

De sfeer op het werk was wat bedrukt deze dag na de bijeenkomst.
Morgen krijgen de bewoners en hun familie het te horen.

Vanmorgen zat ik op het randje van het bed van een mevrouw, ze was opstandig en boos door een vervelende situatie die zich voorgedaan had en ik probeerde haar te kalmeren. 'Er is hier elke dag weer iets nieuws aan de gang' riep ze uit. 'Wat zal het morgen weer zijn?'
Morgen? ik wilde voor haar niet weten wat er morgen gaat gebeuren.

En ik voelde me een beetje schuldig, en het voelde ook wat hypocriet, de dag zo gewoon mogelijk doorbrengen terwijl de bewoners nog van niets wisten.
Voordat ik met hen ging eten las ik de psalm die aan de beurt was, psalm 121.
En daar houden we ons aan vast!
Vandaag én morgen.