Afscheid

Niet eerder heb ik op dit blog geschreven dat ik vrijwilligerswerk doe bij een maatschappelijk project in een van de (achterstands)wijken van de stad.
Ik bezocht in de afgelopen jaren met name eenzame ouderen.
De laatste twee jaar bezoek ik een oudere dame, ze kwam al vanaf het begin van het project naar de activiteiten.
Ze was in die tijd vitaal en deed zelf ook vrijwilligerswerk.
Maar toen de tijd kwam dat ze er zelf niet meer op uit kon verdwenen haar contacten en zat ze veel alleen thuis.
Ze is erg ziek geworden, bestolen, bedrogen en het liefste wat ze had; haar hondje, moest ze laatst in laten slapen.
Ze is nu al een half jaar opgenomen in het verpleeghuis aan het einde van de straat waar wij wonen.
Een aantal keer per week loop ik naar haar toe en zit een uurtje naast haar bed. Voorheen luisterden we regelmatig naar Nederland Zingt en voor zover dat lukte zong ze mee. Nu is de radio en tv al weken uit, ze heeft er geen behoefte meer aan.
Vorige week heeft ze te horen gekregen dat ze hooguit nog een paar weken zal leven.
En dan zit je naast haar bed en probeer je je in te denken wat er in zo'n laatste korte periode nog toe doet.
Zoveel dingen zijn dan opeens niet meer belangrijk.
Het weer, het breiwerkje op de tafel met het mooie boeket ernaast, het is allemaal niet meer van belang.
Ze vertelt dat ze haar familie op de hoogte heeft gebracht van het slechte nieuws, ze vraagt me om adressen op te schrijven voor de rouwkaart.
Ze vertelt hoe ze afscheid nam van haar huisje, dat ze alle kamers nog eens bekeken heeft, dat ze zelfs nog de trap naar de zolder op kon komen. Hoe ze probeerde om voor de laatste keer op haar orgeltje te spelen maar wat niet meer lukte.

Aan het einde van deze ochtend ging ik weer naar haar toe, ze lag nog in bed, ik friste haar wat op in de badkamer en pelde een meegebracht gekookt eitje.
Ik vroeg haar welk lied van Joh. de Heer haar favoriet nu was en stelde haar voor om dat als team bij de uitvaart te zingen.
We spraken over het bezoek wat ze gekregen had, hoeveel meer mensen ze nu ziet als het einde nadert, ach...
Lieve mevrouw, ik hoop nog heel even voor u te kunnen zorgen en dat groter lijden u gespaard zal blijven. En ik bid wat regels mee uit een lied van Joh. de Heer wat u vroeger zo vaak gezongen hebt.

Laat haar steunen op Uw trouw
Laat haar rusten in Uw schauw'
Waar het bloed door U gestort
Haar de Bron des Levens wordt.


Zo stond dit blogje in concept om het nog te gaan posten.
Net kreeg ik een telefoontje dat mevrouw er niet meer is...



Reacties

  1. Dat heb je mooi geschreven, lijkt me heftig! :-(...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat heftig en ook voor jou vast moeilijk. Wat mooi dat je dit voor haar hebt kunnen doen! Sterkte bij het afscheid, maar gelukkig is er troost, ze is nu veilig en genezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi en waardevol werk doe je...prachtig geschreven....moeilijk dat loslaten

    BeantwoordenVerwijderen
  4. blog gevonden...bij Toeval? Mooi hoor.
    Gezegende dag ook voor vandaag.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten