donderdag 16 februari 2017

Laat het los

'Ik vraag jullie om in de pauze állemaal één ding op het briefje te schrijven wat jullie moeilijk vinden om los te laten en dan gaan we er straks met elkaar voor bidden'.
De spreekster op de interkerkelijke vrouwenochtend keek de zaal rond door haar donkere ronde brilletje.
En ik keek ook de zaal rond, want had ik net niet een oud- collega binnen zien komen die een aantal jaar geleden met pensioen is gegaan?
En daar zag ik een van de vrijwilligsters zitten en nog een mevrouw die ik regelmatig door de gang op m'n werk zag lopen.
Ook sprak ik de eerste contactpersoon van 'die mevrouw met het knotje' uit m'n vorige blog.
Ze mompelde iets van ' dit is toch wel een onderwerp voor jou'.
En moet ik nu op het briefje gaan schrijven dat ik het moeilijk vind om m'n werk los te laten en dan vooral al die dierbare bewoners en leuke collega's?
In de pauze raakte ik aan de praat en zag ik vanuit m'n ooghoek dat mijn briefje 'ingepikt' werd door een jonge vrouw. Gelukkig maar, hoef ik 'm niet meer in te vullen dacht ik ;)
Stel dat ze het voorleest en ik een traantje moet wegpinken.
De spreekster nam haar plek weer in en zei: 'Weet je, God heeft al deze briefjes allang gelezen, Hij weet het dat het loslaten zo moeilijk is'.
Wat een heerlijke en herkenbare ochtend was dit.
Als uitgangspunt nam ze psalm 46.
'Laat af en weet dat Ik God ben'. Woorden waar we ons aan kunnen laven bij het loslaten.
Wat moet er zoal losgelaten worden? Ons verleden, onze relaties, verwachtingen van kinderen, van de kerk, van christenen die ook maar hele gewone mensen bleken te zijn.
Loslaten betekent uiteindelijk het in de handen van God laten.
We zijn vaak doe-het-zelvers, we willen het in eigen hand houden.
Maar om echt los te laten moeten we bij Jezus zijn.
Hij weet als geen ander hoe we rondzeulen met lasten.
De woorden die Jezus eens sprak gelden nog steeds: Kom allen naar Mij die vermoeid en belast zijn dan zal Ik jullie rust geven. Neem Mijn juk op en leer van Mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart en je zult rust vinden voor je ziel, want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.


vrijdag 3 februari 2017

Gemberkoekjes

Wij houden van gemberkoekjes!
Vandaag heb ik ze zelf gebakken en wil het recept graag delen.
het zijn niet de gezondste maar wel hele lekkere koekjes ;)

Voor ongeveer 15 stuks heb je het volgende nodig:


100 gram roomboter
60 gram suiker
125 gram bloem
Mespunt zout
Potje geconfijte gember 
1 ei

Kneed de boter, bloem, suiker en het zout tot een deegbal.
Leg deze een half uur in de koelkast.
Rol er daarna op een met bloem bestoven ondergrond een vierkante lap van van zo'n 2 a 3 cm dik.
Snij deze in kleine vierkantjes en leg de vierkantjes op de bakplaat.
Klop het ei los en bestrijk de koekjes hiermee.
Leg op elk koekje een kleine hoeveelheid gember.

In mijn oven bakte ik de koekjes 18 minuten op 180 graden.


donderdag 26 januari 2017

Vooral dankbaar

Het zit er bijna op, nog twee keer werken en dan is het voorbij.
Vorige week heb ik zelf m'n ontslag ingediend, mede door alle veranderingen nu het huis leger gaat raken.
Er zijn wekelijks verhuizingen, er vielen de afgelopen tijd heel wat tranen en er waren heel wat slapeloze nachten bij de bewoners.
Vorige week vertrok weer één van 'mijn' bewoners, 6 jaar lang heb ik voor hem mogen zorgen. Dat zorgen hield niet alleen in om hem klaar te maken voor de dag maar hem ook regelmatig moed in te spreken, hem te helpen bij zijn alcoholgebruik en dit later ook in beheer te nemen. We dronken voor zijn vertrek koffie en hij gaf aan het liefst een borrel te willen tegen de zenuwen.
'Nog één keer ben ik streng voor u' zei ik. En ik vroeg me af hoe de zorg hem daar in zijn nieuwe huis zou helpen.
Loslaten maar.
Het gaat u goed meneer!

We gingen weer over tot de orde van de dag, ik kamde het net gewassen haar van een van m'n bewoonsters en maakte een knotje. Ik vertelde met grote tegenzin dat ik er nog één week zou zijn.
Ze draaide zich om en keek verschrikt omhoog.
'Maar hoe moet dat nu?' Riep ze uit.
Ik probeerde haar te zeggen dat we, al is het nu niet, dan wel over een poosje afscheid van elkaar moeten nemen.
'Maar ik hoop elke morgen dat ú er bent zuster'. Ach...
We zijn ook zo vertrouwd met elkaar.
Ik ging even bij haar zitten en ze vertelde me dat ze weet dat de Heere altijd nog geleid heeft.
En dat ze zich daarna ook altijd weer verwonderen moet.
En dat ze dan ook gerust de toekomst in kon, voor hoe lang die ook nog duren zou.
Wat een mooi fijn mens, ik ga haar missen!

En ik, ik ben vooral dankbaar.
Dankbaar voor de mooie jaren die ik hier gekregen heb.
Veel geleerd, veel gezelligheid, mooie gesprekken, tranen gelachen met collega's bij de vele cursussen en een mooie stapel certificaten behaald.
En ook erg dankbaar dat ik ergens anders aan de slag kan, geen vast rooster maar op tijden die passen bij ons gezin.
DankUwel!



zaterdag 24 december 2016

Wacht

Kom tot rust. Overdenk. Zwijg. Wacht.
Iedere dag van advent geeft Hij je het geschenk van tijd, en dus heb je tijd om stil te worden en te wachten.
Wacht op de komst van God in de kribbe.
(Ann Voskamp)

Een gezegend kerstfeest toegewenst!




donderdag 10 november 2016

Morgen

'Vanmiddag delen we een heel moeilijk besluit mee'. Zo klonk het gisteren uit de mond van een van de bestuurders.
En of het moeilijk was! De deuren van het verpleeghuis gaan sluiten.
Dicht.
Over en uit.

'Een mokerslag'  zoals de man het juist verwoordde.

De sfeer op het werk was wat bedrukt deze dag na de bijeenkomst.
Morgen krijgen de bewoners en hun familie het te horen.

Vanmorgen zat ik op het randje van het bed van een mevrouw, ze was opstandig en boos door een vervelende situatie die zich voorgedaan had en ik probeerde haar te kalmeren. 'Er is hier elke dag weer iets nieuws aan de gang' riep ze uit. 'Wat zal het morgen weer zijn?'
Morgen? ik wilde voor haar niet weten wat er morgen gaat gebeuren.

En ik voelde me een beetje schuldig, en het voelde ook wat hypocriet, de dag zo gewoon mogelijk doorbrengen terwijl de bewoners nog van niets wisten.
Voordat ik met hen ging eten las ik de psalm die aan de beurt was, psalm 121.
En daar houden we ons aan vast!
Vandaag én morgen.



zaterdag 29 oktober 2016

Pompoensoep

In m'n vorige post beloofde ik het recept van de pompoensoep.
De soep was, al zeg ik het zelf héérlijk!
Dit heb je nodig:

Pompoen van ong 800 gram
150 gr worteltjes in plakjes gesneden
2 liter groentebouillon
1 kleine rode ui
1 teen knoflook
Komijnpoeder
Zout en peper
Room



De pompoen snij je doormidden en in parten.
Pitten en draden verwijderen en de stukjes in blokjes snijden.
Fruit het uitje en de knoflook aan in olijfolie.
Bouillon in de pan doen met de pompoen en wortels.
Ui en knoflook toevoegen en een beetje komijnzaad, dit 20 min laten koken.
De soep pureren met de staafmixer en op smaak brengen met zout, peper en komijnzaad.
Voeg als laatste een scheutje room toe.


dinsdag 25 oktober 2016

Weer in ' t gareel.

Toch altijd weer een beetje jammer als de vakantie voorbij is...
Het was maar één weekje maar het lijkt wel alsof er voor twee weken aan activiteiten gedaan zijn.
Het begon voor de meiden met een gezellig jeugdkamp van onze kerk, ze hebben het erg naar hun zin gehad ondanks het koude kamperen in een tent voor de oudste.
De jongste had de luxe een kamer met d'r vriendin te krijgen, samen sliepen ze in een twee persoonsbed, ze hadden er maar even een filmpje van gemaakt om thuis te laten zien ;)
Het kamp stond in het teken van het spel 'Wie is de mol?', spannend en heel leuk.

Wij namen het er natuurlijk ook van dat we een weekend samen thuis waren en gingen naar 'Sanadome' in Nijmegen. Heerlijk is het daar, echt een aanrader!
We hadden de fietsen mee (voelt altijd  een beetje 65+ maar dat kan ons echt niks schelen :))
Het was handig want we fietsten zo naar het centrum om daar wat te eten. We aten oa een heerlijke pompoensoep die ik vorige week heb nagemaakt en gelukkig net zó smaakte, ik zal binnenkort het recept plaatsen.
We genoten van alle baden en de sauna, alhoewel; de sauna is mij eigenlijk net iets te heet.
Nijmegen is een mooie oude stad en heeft mooie parken en bossen.



Toen we zaterdagavond thuis kwamen stelde D voor om nog even uit te gaan in eigen stad.
We gingen naar het Westelijk Handelsterrein en aten daar wat.



Verder is er in de vakantie gelogeerd, gewinkeld, naar het strand gegaan, met vrienden gegeten, het omniversum bezocht en aan free-runnen gedaan.
Het zal weer wennen zijn deze week!

Zelf werk ik alweer bijna twee maanden op m'n nieuwe groep. Het was even wennen maar ik vind het wel heel leuk.
Het fijne is dat ik alleen nog maar diensten onder schooltijd heb, geen avonddiensten meer en thuis voordat iedereen weer terug is. En ook heel fijn; niet meer om 6:00 op staan! ik hoop echt dat dit zo blijft!

Verder ben ik weer aan het haken geslagen, het zijn er echt weer avonden voor.
Ik had zaterdag wol gehaald om een sjaal voor mezelf te haken maar ik begon eerst met een lief klein sjaaltje voor een lief klein buurmeisje.


En nu is het gewone leven weer begonnen, vanmorgen liepen we samen hard, we  doen elke week 5 km, best pittig!
Ik moet zeggen dat het alleen nog gelukt is met m'n man naast me, wat een invloed heeft tie hé?! ;)