Over mij

Mijn foto
Woonachtig in het mooie multiculturele Rotterdam. Getrouwd met de allerliefste en moeder van twee dochters van 17 en 13 jaar. Ik ben werkzaam in de thuiszorg in Rotterdam zuid. Verder houd ik me bezig met van alles waar je hier vast ook over lezen zal.

woensdag 8 augustus 2018

Geen scherm maar papier.

Lezen, ik doe het eigenlijk nog steeds te weinig en daar wil ik verandering in brengen.
Als ik een mooi boek heb lees ik het zo uit maar dat is meer uitzondering dan regel.

Op dit moment lees ik in drie boeken, misschien niet heel handig maar die afwisseling vind ik eigenlijk wel prettig.
‘Vijf kruisen in de jungle’ van Elisabeth Elliot vond ik een poosje terug in de kringloopwinkel, een boek van Corrie ten Boom uit de bibliotheek  en van een vriendin leende  ik ‘ Gebroken leven’ van Ann Voskamp.
Het laatste moet eígenlijk in mn koffer maar misschien is het dan al uit, de boeken van Ann zijn mooi, haar woorden zijn zo mooi gekozen!

Mijn man nam vorige week een abonnement op de bibliotheek, hij vind Nederlands lezen wat lastig maar het lukt hem wel, ik prees hem om deze goede daad :)
Onze jongste was mee naar de bieb en hij stelde voor dat ze ook meer lezen kan. ‘Één boek per 3 weken en dan haal je weer een nieuwe’ bedacht hij, ik ben benieuwd of dat gaat lukken.

Het is eigenlijk heerlijk ontspannen dat lezen, vooral ook om in plaats daarvan minder online te zijn.
Online valt er natuurlijk ook veel goeds te lezen maar ook dat wil ik minderen, geen scherm maar papier, dat!

Helemaal ontspannen is het als je saampjes, zoals gisteren en eergisteren op een ligbed onder de parasol ligt te lezen met uitzicht op de Noordzee.
Wat een heerlijke zomer!







zaterdag 14 juli 2018

❤️

We kozen de allerlekkerste taartjes bij de bakker want er valt weer heel wat te vieren.

In de eerste plaats is het onze trouwdag vandaag.
We vieren ook dat we inmiddels langer mét dan zonder elkaar zijn!

Onze oudste en haar vriend haalden hun propedeuse, ook dat is een feestje waard.
De jongste is over naar de derde, wat een heerlijke dingen allemaal om de vakantie mee te starten.

DANKBAAR!


dinsdag 3 juli 2018

'Gevalletje danken'

'Kon je maar eens mee' zeg ik regelmatig tegen m'n man als ik terug kom uit m'n werk.

Er valt altijd wel iets te vertellen als ik een dienst gedraaid heb.
Want wat kom ik toch een verscheidenheid aan mensen tegen, en ik hou ervan!
Ik voel me helemaal in m'n element als ik bij al die mensen kom, een enkeling woont op stand maar heel veel drie hoog achter.

Ik denk aan de grote Antilliaanse dame in een rolstoel waar ik heel lang voor de deur moet wachten omdat ze zich niet zo snel kan verplaatsen met maar één been.
Of het Turkse echtpaar waarvan de vrouw bijna geen woord Nederlands spreekt en soms zoveel pijn heeft dat ze naar haar gebedssnoer grijpt.

En het kleine dementerende vrouwtje waarvan ik niet begrijp dat ze nog thuis woont. Ze snapt nog maar weinig van alles en zegt altijd ' Ja, jou ken ik wel, je gezichtje is bekend'.
Ik help haar in dr pyjama, geef nog iets te drinken en probeer haar duidelijk te maken dat ze naar bed kan als ze de deur achter me op slot gedaan heeft.

Of die hele hele grote Surinaamse man, bijna een reus, waarvan je de eerste keer best een beetje schrikt als hij de voordeur van het donkere portiek openmaakt. Ondanks zn moeilijke leven lacht hij altijd.

Ook kom ik bij een meneer die pas overvallen is, wat is hij bang geworden. Een zeeman die veel meegemaakt heeft en dit uit in verbale agressie. Ik dank altijd even als ik weer de deur van het vervuilde huis achter me dichtgetrokken heb en de zorg gelukt is.

En dan hebben we nog dat echtpaar met verzamelwoede, bij binnenkomst is het nét aan mogelijk om met je tas om de schouder de gang door te lopen want aan weerskanten staan de dozen en flessen voorraad hoog opgestapeld.
Hoe mevrouw kookt is me een raadsel, er is geen plaats voor op het aanrecht maar ‘savonds laat zitten ze toch altijd weer aan de aardappels en groente.
Meneer krijgt zorg maar wil dit niet en laat dit dan ook goed merken. Ook een 'gevalletje danken' als ik de deur achter me in t slot trek.

Gisteren liep ik de lift uit, 14 hoog was ik en de voordeur stond al open.
Ik trof maar liefst 4 generaties aan, de helft slapend op matrassen in de woonkamer, ik vroeg me af hoe of ik gekeken had toen ik de kamer binnen liep :)

En dan zijn er ook nog heel veel mensen die dankbaar zijn als je er bent, als je éven gaat zitten om te luisteren.
'Je kunt beter 1 minuut bij een client gaan zitten met alle aandacht dan 5 minuten staan praten'  leerde ik ooit en dat probeer ik dan als ik merk dat daar behoefte aan is.
Behalve praten is er ook iemand die altijd één liedje wil zingen als ik kom, daar schrijf ik binnenkort eens over.

En behalve de vele gevalletjes danken van mijn kant is er in deze stad vooral heel veel om voor te bidden!





vrijdag 23 maart 2018

Want als kaf gaat de dag toch voorbij


Vroeger logeerde ik regelmatig bij mijn opa en oma, ze woonden in een gezellige jaren-30 woning in Amersfoort.
Ik heb er nog veel herinneringen aan en kan me de spulletjes in huis en de tuin met de voliére, kippen en kalkoenen nog goed herinneren.

Een aantal jaren later verhuisden ze naar een gelijkvloerse woning in een nieuwbouwwijk, minder gezellig maar het moest want oma was halfzijdig verlamd geraakt en aan een rolstoel gebonden.
De grote Statenvertaling met gouden sloten op het orgel was mee verhuisd en het bekende tikken van de staartklok ging ook in dit huis onverstoorbaar verder.
De klok is daarna, samen met hen nog heel wat keren van verzorgingshuis veranderd en tikt nu in de verpleeghuiskamer waar opa sinds een aantal dagen woont.

's Morgens verzorgde mn opa oma altijd zelf, nu ik soortgelijke mensen help weet ik dat dat een hele zware klus voor hem geweest moet zijn.
Als hij haar daarna naar de woonkamer bracht perstte hij sinaasappels uit en gingen we ontbijten.
Van het gebed aan tafel werd ik altijd weemoedig, ik kreeg er een brok van in m'n keel en ook een beetje heimwee naar huis.
Het kwam vast door de manier van zijn stemgebruik en de indrukwekkende zinnen waar ik niet vertrouwd mee was.
Zinnen als: 'En zie met een oog van ontferming op ons en de onzen neer' of  'Want als kaf gaat de dag toch voorbij'.

Dat moet voor hem nu inderdaad zo zijn, de dagen zullen als kaf voorbijgevlogen zijn.




Toen ik pas bij hem op bezoek ging en hem in zijn rolstoel achter het orgeltje aantrof herkende hij me even niet.
We dronken koffie en keken naar de in knoppen staande magnoliaboom op het gras buiten.
Soms was hij moeilijk te verstaan en haalde hij van alles en iedereen door elkaar.
Steeds een beetje meer verdwijnt de vertrouwde opa van vroeger.

Na het eten las ik een stukje voor uit de oude trouwbijbel en dankte opa.
Nog steeds hetzelfde gebed, zonder haperen en met dezelfde stem.
Nu klonken de zinnen tóch vertrouwd.

'Dag kind' zei hij bij het naar huis gaan, zoals hij dat altijd zegt bij het weggaan.
In gedachten herhaalde ik de zinnen uit het gebed:  'Zie met een oog van ontferming op hem neer en ja, het is zo, als kaf gaat de dag toch voorbij'.

maandag 12 maart 2018

Ik vier mee!

"Bij mij is het nu al Pasen" appte een zus uit de kerk.

Ze stuurde me een prachtig lied ter bemoediging nadat ik vorige week onderzoeken in het ziekenhuis kreeg.
Een regel uit het lied is: 'Duizend duizendmaal o Heer, zij U daarvoor dank en eer'.


En niet alleen als het 'goed' gaat.
Ik heb geleerd dat het pas écht goed met me gaat als het goed is tussen mij en God.
In de gebrokenheid en onzekerheid van het leven kun je dan vol overtuiging zeggen: "Met mij gaat het goed!"

"Ik vier mee!" antwoorde ik.



woensdag 7 maart 2018

Laat Hem besturen

Achter ons huis ligt een van de havens van Rotterdam, we wandelen regelmatig langs de grote schepen die daar liggen.
Gisteravond liepen we na het eten ook de pier af die de haven inloopt.
De grote schepen, de bedrijvigheid, de vele lichtjes en de grote hijskranen maken het tot een mooi schouwspel.


Aan het einde van de pier werd een enorm schip door een kleinere boot de haven binnengebracht.
De kapitein van het schip mag zelf de haven niet invaren wist mijn man te vertellen.
Hij kent de haven niet, weet niet hoe hij varen moet, het zou misschien niet goed gaan als hij dat zelf zou doen.
De schipper van dat kleine bootje komt hem, voordat hij de drukke haven binnen wil varen halen en neemt het schip over van de kapitein.

'Dát is eigenlijk wat, je schip zomaar uit handen geven en het overlaten aan een ander, maar het is het beste' zei hij, opzij kijkend.
Ik had het begrepen.
Dankjewel m'n lief, morgen, de dag waar ik zo tegenop zie laat ik Hem besturen!

Laat Hem besturen waken
t Is wijsheid wat Hij doet
Zo zal Hij alles maken
Dat g' u verwond'ren moet
gezang 180




vrijdag 16 februari 2018

Een boel plaatjes

En dan is de tweede helft van februari alweer ruim voorbij, wat gaat dat toch eigenlijk heel erg snel!
Na een rustige periode rond het nieuwe jaar (lees: soms ook echt even geen zin)  zijn we weer met frisse moed begonnen aan de wat grotere projectjes in ons huis.
Het is leuk om van ons huis steeds meer een thuis te maken.
Hieronder een boel plaatjes van het allereerste verbouwen, maar ook van een reis, een dans, de liefde vieren, en wat ons zoal bezighoudt.





Als ik het zo terug kijk weet ik niet goed waar we de moed vandaan hebben gehaald maar gelukkig hebben we die er met hulp van familie en vrienden in weten te houden.

We gaven ook een kennismakingsavondje voor de buren, dat was erg leuk.
Goed om te weten dat we fijne buren hebben!

We zitten er nu trouwens wel gezelliger bij hoor ;) 

Een bloemetje helpt daarbij


 Afgelopen maand kwam onze oudste terug uit Gambia.
Ze was daar met een groep van 14 personen op een compound waar ze hielpen bij bouwprojecten en kinderwerk.
Ze hebben een geweldige tijd gehad en veel indrukken opgedaan.



De sfeer in de groep was heel goed en op een paar dagen na niet lekker voelen van een aantal mensen, is iedereen verder gezond gebleven. 
Het was een lesje nóg meer loslaten voor ons; niet even een appje of sms-je omdat ze weinig tot geen 
WiFi had. 
Ze is nu alweer een aantal weken terug en weer volop met het studeren begonnen. Ze heeft
 haar eerste stageperiode afgerond en is gestart met haar tweede stage. Ze begeleid nu twee tieners, een tweeling uit Somalië met huiswerk.

Met de jongste gaan we ons oriënteren op keuzevakken voor de komende, en als het goed is laatste twee jaar van de middelbare school. 
Begin deze maand liet ze met haar dansgroep een mooi optreden zien op de open dag van de dansschool.
In een zomers shirtje in de vrieskou kwam ze op een promofilmpje.


Met een aantal vrouwen in onze gemeente lezen we het boek 'The Lifegiving Home' van Sally en Sarah Clarkson. Ik ben benieuwd naar wat voor moois het boek ons gaat opleveren! 
Over de eerste twee hoofdstukken ben ik in elk geval al erg enthousiast.

In het eerste hoofdstuk worden handvatten gegeven om voor het nieuwe jaar plannen en doelen te stellen.
Ik ben er eens over gaan nadenken en dacht,waarom ook niet? Leven in het hier en nu kan fijn zijn maar een beetje vooruit denken ook!
Want hoe vaak komt er van iets niet omdat het simpelweg niet gepland is? 
We houden het voor nu alleen op een planning, al hebben al deze plannen natuurlijk wel een doel ;)
Voor de planning kijken we bijvoorbeeld naar welke concerten we willen (anders waren ze soms al uitverkocht omdat we er te laat aan dachten)
Ook tijd voor uitjes samen en met elkaar proberen we meer in te plannen.
Natuurlijk niet alles op datum maar ik schrijf het bij de maand waarin we het willen plannen. 
Ook dingen als: wie kunnen we deze maand een kaartje sturen? wie vragen we voor een bezoek of maaltijd, of bij wie gaan we op bezoek?
Ik wilde graag een overzicht van de hele maand aan de muur inclusief ruimte voor notities maar kon dat in de winkels niet vinden.
 Mijn oudste dochter wilde me graag helpen door het zelf te maken en ik ben er blij mee.


                                            
                                                        

 Ook bezoekjes aan mn opa wil ik inplannen. ik heb een opa van 93 waar ik eigenlijk te weinig naar toe ga, en waarom? omdat ik het niet plan :(
Toen ik daarover nadacht werd ik een beetje sip bij de gedachte aan onze oude oma in Roemenië die we al 6 jaar niet meer gezien hebben. We zeiden het weleens tegen elkaar dat het weer tijd was maar het is een hele reis en dingen als een verhuizing werken dan niet echt mee.
Toch kon ik het niet laten om even naar de vliegtickets te kijken en onverwachts boekten we de zomervakantie naar Roemenië! 
De klussen in huis plan ik ook per maand in , D. is blij met zo'n plan, het geeft hem meer overzicht.

De hoofdstukken van het boek zijn opgedeeld in de maanden van het jaar, het tweede hoofdstuk , februari heeft als titel 'a culture of love' en er worden ideeën gegeven voor deze maand van de liefde. 
Wij vierden het dit keer met kleine gebakjes en onverwachtse cadeautjes ;) 
De jongste maakte cadeautjes voor twee vriendinnen, leuk om te zien hoe ze aan elkaar denken! 
Een zinnetje uit het hoofdstuk dat ik onderstreepte:
'Today is the time to invest in the lives of those we love, as there may never be another time'


Naast het boek The Livegiving Home' bestelde ik ook een ander boek van Sally: 'The Livegiving Table'. We hopen dit jaar meer tijd met anderen aan onze tafel door te brengen, ik hoop er mooie ideetjes uit te halen. 




Afgelopen vrijdag at een Syrisch gezin bij ons, ik ben nog steeds onder de indruk van hun verhalen.
We weten er natuurlijk veel van door alle nieuwsberichten maar als er aan je eigen eettafel over het vluchten in veel te kleine rubberbootjes gesproken wordt, dan maakt dat toch wel veel meer indruk.
Het maakte me vooral ook erg dankbaar met ons leven hier!

Fijn weekend!



Geen scherm maar papier.

Lezen, ik doe het eigenlijk nog steeds te weinig en daar wil ik verandering in brengen. Als ik een mooi boek heb lees ik het zo uit maar da...